آریشکا

اول از همه باید به سر در گمی-م  اقرار کنم. روایات مختلف دستور خط فارسی مدت هاست اسباب دردسر شده، و تایپ-ش که دیگه نگو. از اون جایی که هر کی به سبک و سیاق خودش کار کنه بهتره(!) من هم دارم این طوری می نویسم. سوادم از هر دو طرف کمه اگه نه Traylayoutهمین دور و براست اما عمل نمی کنه. بگذریم

چندین سال پیش، دوستی به اسم میترا گفت دیگه به-ش زنگ نزنم. روز تولدش بود و چند سالی می شد که تبریک ها و احوال پرسی ها خلاصه شده بود به رفت و آمدهای تلفنی. جالب این جاست که هر بار هم به این موضوع اشاره می کردیم تا عاقبت در اومد که دیگه بسه،‌ یا می بینیم هم-دیگه رو یا ... تا امروز از هم خبری نداریم.

تلفن رو نمی دونم ولی اینترنت خوبه! دم این دنیای مجازی گرم که از گوشت و خون-ت توی فراموشی، واقعی تره. صدای من رو هم اکنون از تهران می شنوید، جایی که همه چی داره، فقط کافیه دست-ت رو دراز کنی؛ اینترنت پر سرعت، اتوبوس های تندرو، اتوبان های دراز، انجمن های زیاد، گوش هایی که برای تو به صدا در می آیند...