آریشکا

وقتی گوشه‌پاره‌ی کشوری را (بخوانید فرودگاهِ حلب یا همین سقف‌های حلبیِ مدارس خودمان) که هنوز زیر آوار زلزله‌اش مدفون است، می‌آیند و بمباران می‌کنند، دیگر به هیچ‌کجای زمین یا زیر یا بالای آن، دیگر حتا به کتاب‌ها هم نمی‌شود پناه برد.

ای کاش می‌توانستم انسان نباشم و دیگر به هیچ‌چیز ادامه ندهم.

پی‌نوشت:
امسال زن‌های ایرانی معنای امروز را متفاوت‌تر احساس می‌کنند، اگر بکنند.(هشت مارس ۲۰۲۳)