جمعه 19 تیر 1388

 

 یک همسایه با صدای درش همسایه است، یک همسایه با صدای بچه اش، همسایه ی دیگر با موسیقی اش و دیگرتری با فحش های اش، و آن خانه که از آدمیزاد خالی است با صدای سگ اش. انگار اگر پارس نکند سگ نیست. یک هو می گیردش و ساعت ها به اثبات سگ بودن خود می پردازد. حتا اگر کارت به نفرین و بی خوابی بکشد، به دو سه تایی کلونازپام ، یا ژلوفن قلمبه ای که فرو می کنی به سر دردت. سگ این حرف ها سرش نمی شود. صاحب اش سری ندارد تا بشود. و همسایه ها همه به عادت کردن عادت کرده اند. اعتراض اگر وحشت هم نداشته باشد، جرات هم نخواهد، حوصله که می خواهد. کسی ندارد. همه فکر می کنند سری را که درد نمی کند دستمال نمی بندند و چون فکر می کنند هیچ سری درد نمی کند پس دستمال ها را در دست هاشان نیازتر دارند.

 +

همین طور الکی الکی امروز هم که نوزده تیر بود گذشت و حالا که دارم می نویسم سگ ساکت شده است و دارم به صداهای دیگری فکر می کنم که همه جا یک ریز پارس می کنند.

این همسایه تا اطلاع ثانوی تعطیل است.

 

داگویل        سگ کشی        همسایه گی سگی           هر سه            هیچ کدام